Kaunting sprey ng pabango; dalawang hagod ng suklay. Nakangiting nakaharap sa salamin. Lalakihan ang mga hakbang papunta d’yan.

Matagal-tagal na rin tayong magkakilala. Ilang beses na rin nating sinalubong ang umaga’ng walang damit. Nagpalitan ng hangin sa paghinga nang malalim. Serbisyo no’ng una pero, lumaon, hinanap natin ang isa’t-isa. Hindi na kinailangang magtanggal ng saplot sa mga sumunod nating pagkikita. Sabi mo, ang bilis ng tibok ng puso mo.

Pangako ko, aalis tayo. Palalayain kita.

Kumatok sa pamilyar na pinto. Hinanap ka. Wala ka na. Umalis ka’ng di ako kasama. Dumating daw kasi ang mga kano sa Mindanao.

Cats aren’t the most lovable pets–actually, I think they’re one of the worsts–but they’re the most available.

It rained this afternoon and the grasses on the vacant field of UP-Ayala Technopark were painted with droplets of water.